Een nieuwe uitdaging

Drie jaar als zelfstandige gaat met ups en downs. Makkelijk is het niet maar wel uitdagend. Elke keer weer op zoek naar een nieuwe klus, een project, een onderzoek of een nieuwe opdracht. Elke keer weer spannend of je goed genoeg bevonden wordt om deze opdracht uit te voeren.

Je voelt je soms een kruidenier in je onderhandelingen, je bent altijd te duur en heb je nu echt zoveel uren nodig? Blijkbaar wil men niet altijd voor kwaliteit betalen en moet het vaak "een onsje minder' zijn.

  

Dan hebben we ook nog een minister-president die vindt dat ZZP'ers maar klaplopers en graaiers zijn en voila dan vergaat je de zin om te ondernemen al gauw.

Maar de uitdaging blijft. Het is natuurlijk heerlijk als je eigen baas bent en je de dingen kunt doen waar je voor geleerd hebt en waar je goed in bent. Dus praat je met iedereen die je tegenkomt over je passie: het onderwijs en dan heb je mooie gesprekken want daar heeft iedereen wel een mening over.

Zo kwam ik in contact met een nieuwe universiteit die gestoeld is op de humaan filosofie. "Humaan" is afgeleid van "humus", wat vruchtbaar, ademende aarde betekent. 'Uit' haar ontstaan en ontwikkelen zich fenomenen die, omdat ze de eenheid en saamhorigheid van geboorte af kennen en die in haar leefden, steeds opnieuw (willen) zoeken naar deze eenheid. 
zie http://www.martinbuberuniversity.eu/mbu.php  

Het onderwijs aan deze universiteit  is gestoeld op een filosofie van dialogen die gevoerd worden met de betekenisvolle ander  (Martin Buber).

De Martin Buber University is bezig met een accreditatie-aanvraag en ik ben gevraagd een module Onderwijskunde en Humaniteit te ontwikkelen en samen met de staf naar de aanvraag en de organisatie te kijken en hen daarbij te ondersteunen. Een hele mooie nieuwe uitdaging waar ik veel zin in heb. 

Daarnaast ben ik nog altijd actief in de ontwikkeling van het AD-traject Technologie in de Zorg van Zuyd Hogeschool en heb ik net deel uitgemaakt van een werkgroep die de missie en visie van werkplekleren binnen de Bachelor of Nursing van Zuyd Hogeschool. Ook doe ik samen met een collega-zzp'er onderzoek naar de voortijdig schooluitval (vsv) binnen de regio Limburg in opdracht van LVO. 

Al met al leuke klussen maar er kan altijd nog wat bij, dus .... heb je iets voor me bel of mail me gerust. Op www.cc-onderwijs.nl vind je mijn contactgegevens. 

De wereld

Wat gebeurt er toch veel in de wereld. Of in ieder geval wat krijgen we toch veel informatie over wat er allemaal gebeurt in de wereld. Aardbevingen, terreur, oorlogen, schietpartijen, berovingen, overstromingen, bootvluchtelingen en nog veel meer komt zo via de TV je huiskamer binnen en je moet wel zonder hart zijn als je dit niks doet.
Dus je geeft zo veel je kan om mensen te helpen om weer een redelijk bestaan op te bouwen, terwijl je eigenlijk ook wel weet dat veel van dat geld verdwijnt in corrupte zakken. Maar moet je dan iedereen maar laten stikken en weg kijken?
Dat gedrag wordt al te vaak vertoond en we willen toch niet dat onze kleinkinderen later vragen waarom we die mensen hebben laten stikken, net zoals wij nu soms verbijsterd zijn over wat er allemaal in de Tweede Wereldoorlog gebeurde.

Een oplossing? Die heb ik ook niet maar ik denk wel dat het helpt als kinderen geschoold worden en als vrouwen even gelijk zijn als mannen. Dan zou er al een hoop geweld minder zijn. Deze vrouwen en kinderen kunnen een nieuw wereldbeeld scheppen niet alleen in de landen waar problemen zijn maar ook hier.
Ook hier leven er nog genoeg mensen met allerlei vooroordelen over vrouwen, mensen met een andere religie, geaardheid, kleur etc. Door in het onderwijs mensen te leren dat er ook andere culturen zijn dan de onze en kinderen daar mee kennis te laten maken kun je al veel vooroordelen voorkomen. Uiteindelijk komen we allemaal voort uit één oermoeder, Gaya, de aarde. En hoe je deze moeder dan wil noemen, God of Allah of Boedha dat maakt dan toch allemaal niks meer uit.

Ook dicht bij huis krijg je veel ellende mee, een scooterongeluk met twee pubers van 14, twee meisjes van 20 door de bliksem getroffen, een schietpartij in Sittard en ga zo maar door. Soms heb je de neiging om maar helemaal geen televisie of sociale media meer te bekijken want als je dan ook nog het commentaar er bij leest van menig  "Nederlander" (die vaak niet eens zijn taal juist kan schrijven) dan zakt de moed je in de schoenen. Ook hier ligt echt een grote taak voor het onderwijs en dus op de schouders van de leraren.
Ik hoor ze nu al zeggen: "wat? alweer bij ons?" Ja maar niet alleen ook bij opvoeders, jeugdzorg e.d. Echter ik heb het gevoel dat al deze mensen niet voldoende toegerust zijn voor deze taak. Men weet vaak niet wat de leefwereld van de jeugd is, waar zijn ze mee bezig, wat houdt hen bezig. Leraren en andere opvoeders moeten zich echt meer verdiepen in de jeugdcultuur én dus ook in games en internet. Het is toch van de gekke dat er nog steeds leraren zijn die zeggen dat ze geen email (!) hebben of dat ze niet aan sociale media beginnen ("die onzin daar doe ik niet aan"). Je hoeft niet zelf een account te hebben maar je moet wel weten wat het is en wat er zoal gebeurd op die fora en podia.

Waar het dus vooral om draait is dat we ons weer bewust moeten zijn dat kinderen en volwassenen moeten beseffen dat we allemaal gewoon mensen zijn die het met elkaar op deze aarde moeten rooien. Als we dat niet beseffen dan blijven de verschrikkelijke beelden van oorlogen en terreur in onze huiskamer verschijnen.

Regen in onderwijsland

Een blog schrijven als het buiten druilerig en koud is is misschien niet zo'n goed idee. Maar als ik naar buiten kijk en de nattigheid zo overzie dan moet ik toch denken aan wat er allemaal speelt in het onderwijs.
Als je de berichten leest dan heb je de indruk dat niets goed is, alles moet op de schop. Het onderwijs moet vernieuwen (innoveren heet dat in jargon) en de kinderen zijn allemaal zielige wezentjes die aan ons onderwijs overgeleverd zijn.

Niets is minder waar. Ons onderwijs behoort nog altijd tot het beste in de wereld en daar mogen we best trots op zijn. Onze kinderen behoren tot de gelukkigste kinderen in ieder geval in Europa en ook dat moeten we koesteren.

Natuurlijk kan het altijd beter en moeten we altijd kijken of iets anders moet. De kinderen van nu zijn niet meer de kinderen van vijftig jaar geleden terwijl het onderwijs wel nog op de leest van die tijd gestoeld is. En inderdaad de leraar die voor de klas staat die heeft twintig/dertig jaar geleden les gehad en heeft soms niet echt notie van wat er in de wereld van de huidige jongeren speelt. Dat is wel een gemis.

De huidige tijd met al zijn informatie op elk uur van de dag vraagt dus wel om een omslag in het Onderwijs en het zou mooi zijn als we die omslag vorm geven voor en zeker met de jongeren. Laat hen meedenken over hoe het anders moet, stap hun wereld binnen en laat hen vertellen wat ze graag op school willen leren. Gebruik die tools die zij zelf gebruiken ook in het onderwijs, dan is de school een verlengstuk van hun wereld en misschien gebeuren er dan niet meer zo'n extreme zaken als jihadisme en uitsluiting. Dus zaken als Ipad scholen, sociale media in het onderwijs enz. kunnen een steentje bijdragen aan het begrip voor elkaar van leerlingen onderling en leraren en leerlingen. Ook ouders moeten daarbij betrokken worden. Lessen in gebruik van sociale media, ipads, computers, internet e.d. zijn ook voor hen van belang. Zo kan afwijkend gedrag eerder gesignaleerd worden en spreekt men dezelfde taal als er gesprekken nodig zijn.

Utopia? ik hoop het niet en ik zie ook dat er al veel ingezet wordt op Onderwijs gestoeld op de vragen van deze tijd. zie bijvoorbeeld: http://www.tubantia.nl/regio/enschede/nieuw-onderwijsconcept-delta-start-volgend-schooljaar-in-enschede-1.4572884 en http://mijnplein.nl/uploads/brochure-versie-24-januari-de-schutse.pdf  en http://www.agoraroermond.nl/agora-2/ waarvan ik de laatste al vaker als voorbeeld genoemd heb.

Onderwijs in verandering, een goede zaak maar wel met behoud van het goede en niet het kind met het (regen)water weggooiend.

Hoe nu verder?

Bovenstaande vraag zal menig zzp'er zich wel eens stellen. Na een succesvolle start met diverse opdrachten en een mooie omzet kom je op een punt dat je eigenlijk geen uitzicht hebt op nieuwe opdrachten en je ook niet weet hoe je die moet genereren.

Op dit punt zit ik nu.... Begrijp me goed ik klaag niet, heb nog een aanstelling waarmee ik toch een bepaald bedrag per maand krijg dus de schoorsteen kan nog roken. En ook nog twee nieuwe opdrachten in het verschiet die als ze doorgaan weer voldoende uitdaging bieden. Want dat is bovenal wat ik nodig heb, iets waar ik me in kan vastbijten, wat de passie voor onderwijs maken en vernieuwen in me naar boven brengt.

Maar anderzijds, ik ben onderwijskundige, wetenschapper maar eigenlijk geen ondernemer, dus hoe doe je dat toch vanuit het niets een opdracht binnenhalen? Ik hoor u al zeggen daar zijn toch allerlei cursussen en workshops voor. Ja dat klopt maar die worden vaak gegeven door andere ondernemers die net zo hard op zoek zijn naar werk als ik. En wat ik daar hoor dat weet ik zelf ook wel. Je moet gebruik maken van je netwerk, je moet actief zijn, sociale media inzetten  etc. etc. Jaja dat klopt. Mijn netwerk is prima, groot genoeg en ook nog gevarieerd en via linkedIn, Facebook en Twitter ben ik zeer actief op de sociale media, maar als je in een regio woont waar de banen niet voor het opscheppen liggen (en waar is dat wel?) en als je ouder dan 55 jaar bent dan is het bijna onmogelijk om een baan te vinden en zeer moeilijk om aan projecten te komen. Eigenlijk ben ik dus op zoek naar een soort handleiding.


En het grappige is dat ik nu drie jaar bezig ben en elk jaar om deze tijd me zo'n zorgen maak. Blijkbaar is het begin van het jaar niet de tijd voor projecten in het onderwijs. Dat komt pas in maart-april en dan soms met drie, vier tegelijk. Dus daar hoop ik ook dit jaar weer op.

Ik laat u weten hoe het verder gaat in mijn volgende blog

Heeft u intussen een klus voor me? bel me 0624794421 of mail me info@cc-onderwijs.nl

Op LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/miriamgoesdaniels kunt u vinden wat ik al aan opdrachten en projecten gedaan heb, misschien vindt u daar inspiratie voor een volgende opdracht.

Bedankt!

Humor en terreur

Een nieuwe blog schrijven staat al weer een tijdje op mijn to-do lijstje. Het kwam er maar niet van. Een griep kluisterde me even aan huis, zelfs de gebruikelijke feestelijkheden in december en januari heb ik aan me voorbij laten gaan en dat zegt wat, want normaal ben ik niet weg te slaan op feestjes :-)

Echter wat daarna gebeurde en wat er nog allemaal aan de hand is in de wereld dat heeft me stil gemaakt en ik vraag me af of mijn bescheiden blog nog wel iets toevoegt aan deze wereld als er zo'n grote problemen zijn. Terreur en angst heerst maar het leven van alledag gaat ook door.

Wat mij in al deze problematiek wel opviel was een uitzending die ik toevallig met langszappen tegenkwam. Het was een uitzending van L1, de regionale omroep van Limburg. Hier werden kinderen van groep 8 geïnterviewd over de tekeningen in Charlie Hebdo en over andere cartoons. Wat mij opviel is dat de kinderen de humor totaal niet zagen en alle cartoons letterlijk uitlegden. Ze vonden dus overwegend dat het niet kon en eentje zei zelfs dat je "er dan wel om vraagt". Hier schrok ik wel van.

Wordt het niet eens tijd om onze kinderen weer te leren dat humor en satire een functie hebben. Dat je hiermee de maatschappij een spiegel voorhoudt. Dat je hier niet bang voor hoeft te zijn, dat je niet kwaad moet worden maar dat je er over moet nadenken en dat je gerust ook een keer om en over jezelf mag lachen. Daar wordt de maatschappij alleen maar beter van. 

Dat is ook de functie van carnaval. In de ogen van velen is dit alleen maar een drinkgelag met allerlei foute uitspattingen. Begrijp me goed dat zal heus wel gebeuren maar dat is niet waar het om gaat.
Een echte carnavalist dost zich drie dagen lang uit en lacht vooral het hardst om zichzelf. De buutteredners en tonpraters en alle artiesten nemen alles en iedereen op de hak en zetten zo omgeving, bobo's en iedereen die zichzelf belangrijk vindt weer eens in het juiste perspectief. Dat we daarbij lachen, muziek maken en vrolijk zijn geeft aan dat we onszelf ook niet zo serieus nemen.

Dit willen we ook graag overdragen aan onze kinderen en gelukkig zie je dat dat ook opgepikt wordt door het jeugd lvk en de jeugd buuttekampioenschappen. Nu het onderwijs nog!


Humor is nodig om verdraagzaamheid te kweken!!!