Lente-kriebels

Hoera het is weer lente en dat betekent weer een nieuw begin.Voor de natuur maar ook voor mij.

Na een heerlijk interessant jaar werkzaam bij Zuyd Hogeschool en EADTU met gevarieerde opdrachten en werk zowel nationaal als internationaal heb ik nu een periode van drie maanden van relatieve stilte achter de rug. Oh nee ik heb echt niet stilgezeten, veel gesolliciteerd en om me heen gekeken maar de banen liggen niet voor het oprapen en zeker niet voor iemand die de zestig al is gepasseerd.
Dus wat doe je dan? In ieder geval niet bij de pakken neerzitten, dat zit niet in mijn aard en komt in mijn woordenboek niet voor.

Samen met mijn man ben ik op onderzoek gegaan of er niet weer een eigen onderneming inzit. Wij kunnen onze krachten zeer goed bundelen, hij op het gebied van zorg en ik op het gebied van onderwijs. Daar moet toch iets moois uit kunnen voortkomen.
En dat blijkt, we hebben een geweldig plan bedacht en zijn aan het onderzoeken hoe we dit kunnen realisern. De volgende keer kan ik misschien al een tipje van de sluier oplichten maar nu nog even mondje dicht.

Vanaf april ga ik werken vanuit mijn eigen BV, dit is professioneler en ik kan dan veel meer opdrachten aannemen en uitvoeren. Hier heb ik echt zin in.
Mijn eerste opdracht heb ik al binnen, het coachen van docentgroepen en dat maakt de cirkel van mijn loopbaan weer een beetje rond. Bij het voormalige Ruud de Moorcentrum van de Open Universiteit hebben wij ook altijd gewerkt aan de professionalisering van docenten en daar voelde ik me als een vis in het water bij. Ik ben blij dat ik deze kans gekregen heb en zal me vanaf april a.s. hier volop in storten.

Dus lekker aan de slag en .... er kan nog meer bij dus kom maar op met die opdrachten.

Eindejaarsgedachten

hier zit ik weer, na weer een jaar free-lancen, tijdelijke aanstellingen en opdrachten. Nieuwsgierig naar wat het volgend jaar weer zal brengen en met steeds minder stress daarover. Nu ik mijn 60e verjaardag gevierd heb met een onvergetelijk feest met zoveel mensen die me dierbaar zijn en in mijn stamkroeg (overigens dezelfde als die van Frans Timmermans) weet ik wat telt: dat je geliefden en jijzelf maar gezond mogen zijn. Dat is toch het belangrijkste, al het andere is alleen maar franje.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu op mijn lauweren ga rusten, helaas kan dat nog niet en eerlijk gezegd zou ik dat ook nog niet willen. Ik bruis nog van energie en wilde ideeën en wil me graag nog inzetten voor de (onderwijs)maatschappij.
Op dit moment ben ik nog werkzaam bij de EADTU maar die opdracht is op 1 januari a.s. weer afgelopen dus fris en vrolijk weer op zoek naar iets anders.

Mijn eigen bedrijf CC-Onderwijs is nog steeds actief voor ondersteuning en onderzoek in het onderwijs. Ik heb er weer zin in om nieuwe projecten op te pakken. Aangezien we nu weer van Minister Wiebes met de VAR verklaring mogen werken moet dat geen probleem zijn. Als hij nu ook kan zorgen dat opdrachtgevers minder huiverig zijn met inhuur van ZZP'ers dan is hij een toffe vent. 

Wat mij van het hart moet en wat mij ook opvalt in de laatste jaren is dat mensen zo primair op alles reageren. Er wordt alleen nog maar vanuit onderbuikgevoelens gereageerd en gestemd. Dat zie je bij Brexit, zwarte piet discussie en Trump en zo zijn er nog veel andere voorbeelden te geven. Lees de sociale  media er maar op na, je schrikt er van. Vaak gaat het om een directe reactie op informatie. Ik zou dus heel graag hier een pleidooi houden voor het meer inzetten van de collectieve leercyclus. Binnen deze cyclus leer je informatie te ontvangen, te interpreteren en daar consequenties uit te trekken, met deze consequenties maak je een plan (reactie) en dit plan voer je uit en evalueer je uiteindelijk. Dus niet meteen reageren maar eerst interpreteren en dan pas reageren. Dat zou zo maar eens een doel kunnen worden voor de volgende jaren. Het zou fijn zijn als we weer communities/gemeenschappen met elkaar gaan vormen, hard nodig in deze tijd!

Afscheid en loslaten

Afscheid nemen doet pijn, iedereen weet dat en zeker als je niet weet wat er na komt. Maar zoals het plaatje hiernaast al vermeldt loslaten heeft ook zijn goede kanten.

De organisatie waar ik met veel plezier de afgelopen twee jaar heb gewerkt (en voor 2001 meer dan twintig jaar) laat mij nu los. Nu moet ik zelf nog alle leuke en vriendelijke collega's, het interessante werk, de te ontwikkelen opleidingen en het gebouw waar ik me thuis voelde loslaten.

Dat gaat lukken dat weet ik zeker maar het heeft even tijd nodig.

Vanaf 1 september heb ik weer een nieuwe uitdaging. Gelukkig kan ik weer aan de slag bij de EADTU. 

The European Association of Distance Teaching Universities (EADTU) is Europe's leading institutional association in online, open and flexible higher education, and is at the heart of the modernisation agenda of European universities. Growing from its eleven founding members in ten European nations, EADTU now has a membership of fifteen institutions and fourteen national associations across 25 nations. Its membership covers over 200 universities and around 3 million students.

In het verleden heb ik al werkzaamheden voor hen verricht en ook hier is weer het gevoel van thuiskomen. Wat mijn werkzaamheden zullen zijn weet ik nog niet precies maar dat het uitdagend en interessant wordt weet ik wel zeker.

Dus ieder afscheid is weer een nieuw begin en elk "nadeel hep z'n voordeel"  zou een bekende voetballer zeggen.

Wat betreft mijn verdere loopbaan, mijn passie voor onderwijs is nog altijd even groot: ik ben beschikbaar als coach, onderwijsondersteuner (ontwikkeling, competenties, leerdoelen, leeruitkomsten) en teamontwikkeling waarbij ik vooral de inzet van de collectieve leercyclus en communities of practice promoot en ook voor professionalisering van docenten en anderen. Dus bel of mail me of kijk op mijn website voor contact:.

U kunt de volgende instellingen benaderen voor informatie over mijn werkzaamheden:

           

Vooruit, vooruit

Een mooie titel zo op mijn eigen stekje met de zon in de rug. Een mooie zomer in het verschiet en weer een nieuw leven op komst!

Toch, als je alle berichten op tv en in het nieuws ziet dan denk je wel eens, hoe moet dit nu verder? Wat als er straks geen pensioen meer is? Krijg ik nog wel projecten nu de spoeling alsmaar dunner wordt ?(er zijn zoveel coaches en adviseurs inmiddels dat er bijna geen klanten meer zijn). Hoe moet het verder als een van ons tweeën ziek wordt? (we zijn beiden ZZP'er).

Maar dan denk ik, kom op,denk terug aan die tiener die je vroeger was, altijd optimistisch, niet echt bang  en lekker makkelijk door het leven stappend. En dan probeer ik daar weer een stukje van terug te vinden.

Het hielp wel dat ik afgelopen zondag ineens op een zeer kleinschalig popfestival terecht kwam in Heerlen, parkcity live genaamd. Ik voelde me weer even 18 en zonder zorgen, de muziek was prima, de sfeer eveneens en zorgen heb ik me nergens over gemaakt. Dat doet echt wel even goed!


En daarna dan kijk je inderdaad weer vooruit. Mijn werk bij de Martin Buber University  krijgt steeds meer vorm. Er is al een mooi docententeam samengesteld dat samen de modules in het teken van de humaniteit vorm gaat geven. De programmacommissie is keihard aan het werk om studieprogramma en modulehandboek klaar te krijgen en tal van werkzaamheden worden verricht om alles in goede banen te leiden. Al met al een flinke maar uitdagende klus.

Per 1 september ben ik twee dagen in de week in dienst van Zuyd Hogeschool om het AD traject Zorg en Techniek mede vorm te geven. Ook hier moet nog van alles voor gebeuren maar we zijn op de goede weg. De start is gepland per september 2016 en we hopen dat we veel mensen kunnen opleiden op het snijvlak van zorg en techniek. Dat is hard nodig want door de participatiemaatschappij zullen veel ouderen veel langer in hun eigen omgeving blijven wonen en voor hulp zijn er niet genoeg zorgmedewerkers beschikbaar. Techniek kan dan een handig hulpmiddel blijken en de zorgmedewerkers die er zijn veel werk uit handen nemen zodat ze meer tijd hebben voor de patiënt zelf. Voor meer informatie over deze opleiding zie: http://www.zuyd.nl/studeren/studieoverzicht/zorg-en-technologie-ad

Wat het onderwijs betreft ik zie steeds meer blogs van ouders, leraren en onderwijskundigen waarin aangegeven wordt dat het onderwijs toch echt anders zou moeten. De tendens is dat er minder naar de cijfers en meer naar het kind en zijn behoefte gekeken moet worden. Dat zie je al bij meerdere initiatieven zoals Agora in Roermond en ook bij ons op de Martin Buber University.


Het onderwijs moet in dialoog met de betekenisvolle ander, wie dat dan ook is: het kind, de ouder, de collega, het werkveld enz. In die dialoog leer je van elkaar en kun je leren wat de ander nodig heeft om te groeien en tot bloei te komen.

Dan kun je je onderwijs daarop afstemmen. Het zal nog wel een tijd duren maar als we deze stappen durven zetten dan is er weer een steen verlegd op aarde zoals Bram Vermeulen al zong: https://www.youtube.com/watch?v=z0RxzT5oOo0

Met mijn onderwijsbureau CC-Onderwijs wil ik leraren, scholen en besturen graag ondersteunen bij en adviseren over al deze ontwikkelingen.