ZZP

Alweer een klaagzang over het bestaan als ZZP'er zult u wel denken... maar nee helemaal niet. Het leven als ZZP'er bevalt me prima. Alle vrijheid om mijn tijd zelf in te delen, zo veel verschillende projecten om aan te pakken, geen sleur, geen dag hetzelfde en door mijn samenwerking met andere ZZP'ers binnen Limburg Professionals Netwerkplekken heb ik ook nog leuke collega's.

Geen vuiltje aan de lucht dus, alleen maar voordelen? 
Nou nee het grootste nadeel is toch de onzekerheid. De angst dat je volgende maand geen opdracht meer hebt en de angst dat je rekeningen niet betaald worden, maar ook daar leer je mee te leven.

Wat mij meer stoort is het feit dat men vindt dat je wel erg veel declareert. Let wel degenen die dat vinden hebben veelal een goed betaalde vaste baan. Zij zien het totaalbedrag dat je offreert en schrikken zich een hoedje. Ze zijn er zich niet van bewust hoeveel ze zelf per uur kosten, weten vaak alleen wat ze per uur of per maand krijgen.
zie hiervoor ook: http://www.ionica.nl/over-fatsoenlijke-tarieven/


Hierdoor worden offertes uitgeknepen en kun je jammer genoeg vaak niet de kwaliteit leveren die je zou willen. Maar het zij zo, ik heb geleerd om blij te zijn met de uren die ik mag besteden in en aan het onderwijs want daar ligt mijn passie. Binnenkort komt er hopelijk weer een nieuwe uitdaging op mijn pad. 
Ik mag misschien les gaan geven aan jonge mensen over het vak onderzoeksvaardigheden. Twee vliegen in een klap en een mooie nieuwe uitdaging waar ik me op verheug.

Al met al ben en blijf ik een happy ZZP'er!!!

Politiek en andere bezigheden

Na alle politieke strubbelingen van de afgelopen tijd is er weer eens ruimte om een bericht te schrijven.Ja ik zit ook in de politiek en wel bij de Partij van de Arbeid. Ik zie u al denken: wat? bij die losers? Ja bij die losers, maar ook bij de Partij die het beste voorheeft met mensen, die bestaat uit (voornamelijk) nette mensen en geen grote schreeuwers. Dat is dan ook vaak het probleem, wij worden niet gehoord, wij dragen niet uit wat onze verdiensten zijn en staan niet voorop op onze borst te kloppen. En als we dan iemand hebben die op de voorgrond treedt en die zeer transparant opereert via facebook en dergelijke (onze minister buitenlandse zaken) dan krijgt hij commentaar daarop. Het is nooit goed wat de PvdA doet. De media hebben er een spelletje van gemaakt "PvdA bashen" en zo m.i. de uitslag van de verkiezingen ook nog eens beïnvloed.



Maar natuurlijk is er ook iets goed mis bij onze partij, we worden niet voor niks bijna overal gehalveerd al heeft dat minder met de gemeentelijke politiek te maken dan met landelijke tendensen.
Zijn we niet meer herkenbaar voor onze kiezers? Moeten we net als de SP weer de straat op? Zijn we te geleerd, gestudeerd, regentesk geworden voor onze achterban? Of is de SP salonfähig geworden en is onzer beider achterban in elkaar geschoven en moeten we maar fuseren?

Ik weet het niet, ik weet alleen dat ik me nog heel erg thuis voel bij de PvdA, ik onderschrijf nog altijd het sociaal-democratisch beginsel en weet ook dat als we mee regeren dat er dan klappen vallen. Maar wat ik heel zeker weet is dat als we niet zouden meeregeren dat er dan nog veel grotere klappen waren gevallen bij grote bevolkingsgroepen. Wij hebben menig VVD maatregel kunnen verzachten en ombuigen zodat er toch nog een vangnet is gecreëerd voor de ergste gevallen. Maar goed dat vertellen we niet dus hoe moeten mensen dat dan weten. Zij zien alleen de werkeloosheid, de pijn in de beurs en de problemen.

Hopelijk gaat het snel bergop met de economie dan zal het voor ons ook beter gaan en kunnen we weer samen de schouders er onder zetten, voor onze partij en ook voor Nederland. 

Naast mijn politieke bezigheden heb ik natuurlijk nog altijd mijn onderneming cc-onderwijs voor ondersteuning en onderzoek in het onderwijs. Het bevalt me steeds beter om als zelfstandige te werken. In de afgelopen periode is een onderzoek naar de inzet van communities in het chemie onderwijs bij Chemelot Innovation and Learning Labs (CHILL) afgesloten met een rapport.  Een ander project (TEC2020) is bijna afgerond en wordt afgesloten met een eindrapportage en een audit. Daarnaast ben ik toegevoegd aan een projectgroep die onderzoek doet naar de mogelijkheid om een nieuwe opleiding te starten die twee disciplines gaat combineren én er komt nog een nieuwe opdracht aan waarover ik nog niet veel kan zeggen. Maar al met al dus werk genoeg.

Onderwijsproblemen of nieuwe kansen?

Het is alweer een tijd geleden sinds mijn laatste bericht.
Jammer eigenlijk want ik vind het zo leuk om te doen, te schrijven over onderwijs of andere zaken die me bezig houden maar soms word je zo opgeslokt door je dagelijkse beslommeringen dat je er gewoon geen tijd (of prioriteit) aan geeft.

Maar nu dus wel. Er moet me echt iets van het hart.

Deze week heb ik meegemaakt dat twee kinderen buiten de boot vallen bij ons reguliere onderwijs. De ouders zijn ten einde raad. Een van deze twee kinderen (van de lagere schoolleeftijd) zit thuis en komt nergens terecht. Alle benaderde scholen geven niet thuis. De leerplichtambtenaar is ingeschakeld en dreigt alleen maar met sancties als de ouders niet gauw voor een oplossing zorgen. Meedenken of meehelpen? Ho, maar hier past alleen een formele opstelling.
Let wel, ik weet nog niet helemaal wat er allemaal speelt of gespeeld heeft ik zie alleen de ellende en de wanhoop bij de ouders en de zielige blik in de ogen van dit kind.
Het tweede kind is al wat ouder en redzamer en gaat "gewoon" terug naar zijn school maar zit daar een beetje tussen twee vuren omdat er een conflict is tussen de ouders en de school. Ik heb de indruk dat dit "gevecht"over het hoofd van het kind wordt gevoerd. Hierdoor gaat het kind liegen en draaien om toch maar de lieve vrede te bewaren.

Wat heb ik medelijden met deze kinderen, waarom kunnen we niet eens als volwassenen gewoon kijken naar wat het kind nodig heeft en even onze principes opzij zetten en zoeken naar de beste oplossing. Met zijn allen en als volwassen mensen! Zodat het kind weer vertrouwen krijgt in de wereld en ook weer vooruit kan!

Gelukkig is het wel zo dat als deze kinderen op een nieuwe school kunnen beginnen met een schone lei dan doen zich ook weer nieuwe kansen voor en zullen ze opgroeien tot leuke volwassen mensen. 

Geef ze dan ook deze kans!

Dat doen we al....

Als je zoals ik in het onderwijs werkt, hetzij als adviseur hetzij als meewerkend voorwerp dan is een van de opmerkingen die je het meeste hoort: "dat doen we al".
Vaak werkt dat frustrerend voor het proces want als je "het" toch al doet dan hoef je niet meer mee te doen, kun je lekker achterover leunen, is de deur dicht.


Natuurlijk is het ook begrijpelijk dat deze opmerking zo vaak gebezigd wordt, want zoals ik al vaker schreef in mijn blogs is er geen enkel systeem waar zo veel veranderd, geïnnoveerd en van bovenaf opgelegd wordt als binnen het onderwijssysteem.


Maar als je dan doorvraagt "wat doen jullie dan al?" dan blijkt dat er kleine veranderingen hebben plaatsgevonden, dat men wel eens met een leraar van een andere school spreekt of dat men op directieniveau convenanten getekend heeft. Van echte samenwerking, samen delen of zelfs collectief leren is er dan nog geen sprake. 
Echte innovatie moet van binnen uit het systeem komen, er moet een noodzaak zijn, nee zelfs gevoeld worden, door de mensen die in het primaire proces bezig zijn. Zij moeten aan de bel trekken en aangeven dat er een gedeeld probleem is, dat opgelost moet worden en dat men anders niet verder kan.

Dit is ook het kenmerk van communitiies (of practice). waarin mensen samen werken en leren.

Een Communtie of Practice (CoP) is een groep mensen die een intrigerende vraag, zorg, probleem of passie met betrekking tot een bepaald domein of product delen en die hun kennis en vaardigheden willen verdiepen door middel van een continue uitwisseling hierover[1].  

Door dat samen werken en leren, zelfs over de eigen school of beroepsgroep heen krijgen mensen een bredere kijk op hun werk en omgeving en ontstaan er weer nieuwe samenwerkingsverbanden en ideeën. Door deze vorm van (netwerk) leren gaan leraren zien dat ze vaak wel denken dat ze iets al doen maar dat dit vaak heel fragmentarisch is en dat men het grotere geheel niet overziet of overzien heeft. Door de contacten met anderen wordt het beeld vollediger en wordt er veel meer geleerd. Men kijkt letterlijk naar buiten en is "open-minded". 

Ik pleit er dan ook voor om leraren niet alleen docentstages buiten het onderwijs te laten doen (ook dat is heel belangrijk) maar ook binnen het onderwijs, bij andere scholen, schooltypen en zelfs andere onderwijstypen. Kijk eens over die muur. Laat een leraar van het Gymnasium eens een week meelopen of liever nog les geven op een VMBO. Zo krijgt men begrip en respect voor elkaars werkzaamheden en dan is het misschien zo dat "bekend maakt ook bemind" ontstaat.

Utopia? Ik hoop het niet.... 

---

[1] (Wenger, McDermott & Snyder, 2002: Cultivating Communities of Practice. Harvard Business Press)