MOOCs en andere zaken

Vanaf 1 september zit ik weer op een vertrouwde stek hetzij wel in een andere stad. Ik mag weer werken voor de EADTU en ben daar erg blij mee. Leuke vertrouwde collega's en interessant en uitdagend werk in een prachtige omgeving (aan de St. Pieterberg in Maastricht). De analyses die ik vorig jaar uitgevoerd heb op de resultaten van een survey onder Hoger Onderwijs instellingen binnen Europa, over onder andere de inzet en impact van MOOCs, worden nu omgezet in diverse rapportages en in een overkoepelend rapport bestemd voor beleidsmakers en andere geinteresseerden. Binnenkort op de website van EADTU (HOME project) terug te vinden. ik ben werkzaam binnen diverse projecten binnen EADTU: het eerder genoemde HOME project dat nu zijn eindfase nadert en waarvan de opbrengsten nu duidelijk moeten worden, daarnaast SCORE2020 (Support Centres for Open education and MOOCS in different Regions of Europe en wat er zich verder nog gaat voordoen.

Naast dit werk ben ik wel nog op zoek naar nieuwe (onderwijs)projecten daar deze job waarschijnlijk op 1 januari 2017 stopt. Het liefste ga ik aan de slag met (jonge) mensen in een coachingstraject. Dat kan op het gebied van onderwijs maar ook op andere gebieden aangezien ik natuurlijk toch al wat levenservaring meebreng. Hulp bij scholing, sollicitaties, keuzes maken e.d. hoort daar dan bij.

Afgelopen jaar heb ik ook veel ervaring op mogen doen met curriculumontwikkeling en -vernieuwing, communties of practice, flexibele deeltijdopleidingen, maatwerk, learning outcomes, leerwegonafhankelijk toetsen en nog vele andere onderwijskundige zaken. Dus heeft u (tijdelijk) hulp nodig op dat gebied neem gerust contact met me op. Hulp is nabij! 

Maar eerst nog vakantie. Als iedereen weer terug is vertrekken wij lekker twee weekjes naar de zon. Ons plekje in de schaduw van de Mont Ventoux ligt alweer op ons te wachten. Hier verheug ik me op en ga ik zeker van genieten. 

Maar daarna weer op volle toeren er tegenaan met inzet van al mijn passie voor het onderwijs en voor mensen in het algemeen.

Afscheid en loslaten

Afscheid nemen doet pijn, iedereen weet dat en zeker als je niet weet wat er na komt. Maar zoals het plaatje hiernaast al vermeldt loslaten heeft ook zijn goede kanten.

De organisatie waar ik met veel plezier de afgelopen twee jaar heb gewerkt (en voor 2001 meer dan twintig jaar) laat mij nu los. Nu moet ik zelf nog alle leuke en vriendelijke collega's, het interessante werk, de te ontwikkelen opleidingen en het gebouw waar ik me thuis voelde loslaten.

Dat gaat lukken dat weet ik zeker maar het heeft even tijd nodig.

Vanaf 1 september heb ik weer een nieuwe uitdaging. Gelukkig kan ik weer aan de slag bij de EADTU. 

The European Association of Distance Teaching Universities (EADTU) is Europe's leading institutional association in online, open and flexible higher education, and is at the heart of the modernisation agenda of European universities. Growing from its eleven founding members in ten European nations, EADTU now has a membership of fifteen institutions and fourteen national associations across 25 nations. Its membership covers over 200 universities and around 3 million students.

In het verleden heb ik al werkzaamheden voor hen verricht en ook hier is weer het gevoel van thuiskomen. Wat mijn werkzaamheden zullen zijn weet ik nog niet precies maar dat het uitdagend en interessant wordt weet ik wel zeker.

Dus ieder afscheid is weer een nieuw begin en elk "nadeel hep z'n voordeel"  zou een bekende voetballer zeggen.

Wat betreft mijn verdere loopbaan, mijn passie voor onderwijs is nog altijd even groot: ik ben beschikbaar als coach, onderwijsondersteuner (ontwikkeling, competenties, leerdoelen, leeruitkomsten) en teamontwikkeling waarbij ik vooral de inzet van de collectieve leercyclus en communities of practice promoot en ook voor professionalisering van docenten en anderen. Dus bel of mail me of kijk op mijn website voor contact:.

U kunt de volgende instellingen benaderen voor informatie over mijn werkzaamheden:

           

KOM MAAR OP

Daar sta je weer. Na 40 jaar werken, een universitaire studie en een promotie en op 59 jarige leeftijd moet je weer opnieuw beginnen.
Het tijdelijk dienstverband waar ik me zo met hart en ziel voor heb ingezet wordt niet verlengd. Op de vraag waarom niet was het enige antwoord: dat is beleid!


Oke dan moet ik maar weer op zoek naar iets anders. Een project, een opdracht het maakt allemaal niet uit als ik maar niet mijn hand hoef te gaan ophouden bij het UWV. Daar heb ik toch te veel voor geleerd zou je zeggen. Maar wat bij werk- en opdrachtgevers blijkbaar alleen telt is het kostenaspect. Ik ben oud en kost te veel. Maar zo voel ik me helemaal niet, ik ben zeer flexibel inzetbaar en op ict gebied doe ik vaak jongeren nog iets voor.

Toch zou je dat ouder zijn ook als een voordeel kunnen zien. Ik wil helemaal geen volledige baan en hoe lang zou je me nog in dienst moeten houden? Echt geen zeven jaar meer, dus whats the problem?
Je krijgt er ook nog een flinke dosis ervaring en rust mee in huis dus werk- en opdrachtgevers: KOM MAAR OP!!


Ik wil hier ook geen klaagzang neerzetten maar de wet werk en zekerheid levert mij en vele anderen in mijn positie geen werk en zeker geen zekerheid op. Want ook als ZZP'er wordt het je moeilijker gemaakt om opdrachten te krijgen. De modelcontracten zijn zo ondoorzichtig dat iedere opdrachtgever huiverig is om een ZZP'er een opdracht te verstrekken. Het zou fijn zijn als de politiek zich hier nog eens over zou willen buigen.

Ondertussen zie ik natuurlijk ook lichtpuntjes: ik krijg weer wat meer tijd voor man, kinderen en kleinkinderen en voor mijn vrienden en vriendinnen niet te vergeten. We kunnen weer lekker buiten het seizoen op vakantie gaan, dan is het lekker rustig en kun je wat meer genieten van omgeving en zijn de toeristische plaatsen goed te bezoeken. En ik krijg eens tijd om te reflecteren op wat ik wil en of ik nog wel in het onderwijs verder wil gaan. Misschien moet ik wel bonsaiboompjes gaan kweken of een cursus macrame gaan doen.

Wie weet wat er uitkomt :-)

Weer een vakantie

het is en blijft een verzuchting die ik, zo lang ik in het onderwijs zit, blijf slaken.
Alweer een vakantie? Dat houdt de boel toch op.... we moeten door.... er moeten zaken af...
En dan kijken mijn collega's me best wel wezenloos aan, hoezo door? Hoezo moet af?
Het is vakantie, de school gaat dicht, we zijn weg, de email is uit, de telefoon gaat uit en na volgende week zien we wel weer.

Ik blijf me daarover verbazen en moet er blijkbaar nog altijd aan wennen. In het bedrijfsleven en in andere instellingen gaat het leven gewoon door ook als ik of iemand anders vakantie heeft. Hier worden geen deuren gesloten en gaat de email en de telefoon echt niet uit. Brood moet gebakken worden, zieken moeten verzorgd en branden geblust. Altijd maar weer 24 uur per dag.

Het is knap dat het onderwijs dit al zo lang volhoudt, volgens mij als een van de laatste maatschappelijke instituties en dit ook nog vol verve blijft verdedigen.
Het is niet meer zo rigide als een tijd geleden maar als je deze en volgende week in het onderwijs probeert een afspraak te plannen of een school zou binnenlopen (zo die al open is) dan is het toch erg stil daar. Mensen zijn op vakantie! 

Wat mijzelf betreft, ik heb natuurlijk de luxe om op een ander tijdstip te kunnen gaan, dus makkelijk praten dan hoor ik wel vaker. Daar staat tegenover dat ik geen vaste aanstelling heb en waarschijnlijk ook niet krijg, geen of variabel pensioen op bouw en vanaf september weer moet knokken om projecten te mogen doen zodat er weer geld binnenkomt. Het is of het een of het ander. Voor vrijheid moet je altijd betalen.

Maar ik vraag me wel af hoe het komt dat in het onderwijs zoveel projecten, in alle goede bedoelingen, stranden. ik wijt het aan de tijd (tijdgebrek? prioriteit?). Door de indeling in schooljaren start een project meestal pas echt goed na de herfstvakantie (eerst opstarten, dan vakantie) en de start is meestal voortvarend tot aan de kerstvakantie. Dan moet men in januari de draad weer oppakken en kabbelt men verder onder het mom van veel discussies en brainstormen en iedereen zijn zegje doen, tot aan de voorjaarsvakantie. Daarna start de uitvoering van het plan, men gaat ontwikkelen en schrijven en met elkaar aan de slag. In de meivakantie gaat iedereen even bijkomen van het harde werken maar daarna slaat de paniek  toe want het moet af voor de zomervakantie. Dat gaan we niet redden dus wordt er uitstel aangevraagd en meestal ook wel verleend waarna het proces na de zomervakantie weer opnieuw ingaat want soms heb ik de indruk dat zaken in die zomervakantie "met de zon in de zee zakken".

Hopelijk zien jullie dit verhaal als een beetje satirische blik op de ontwikkelingen in het onderwijs. Het is gelukkig niet zo zwart-wit maar soms denk ik dat we ons in het onderwijs iets bedrijfsmatiger zouden moeten opstellen en er voor moeten zorgen dat zaken af komen. Hierbij kan een pdca cyclus of de collectieve leercyclus een heel handig hulpmiddel zijn  om in ieder geval de fasen in ontwikkelprocessen, teamvorming e.d. te onderkennen.